De schoonheid van onwetendheid

De schoonheid van onwetendheid

leestijd: 4 minuten

Dit is een houtsnede uit Zuid-Korea. Uit welke tijd die dateert heb ik niet kunnen achterhalen. Ook wat het voorstelt heb ik alleen van horen zeggen, en dan nog van heel lang geleden en in gebrekkig Engels. Dus is het misschien vooral wat ik mezelf erbij hoor zeggen.

Twee analfabeten met een rol tekst in handen. In mijn herinnering heten ze Han en San. Ze begrijpen niets van die krabbels en moeten er vreselijk om lachen. Wie doet nou zoiets – met inkt priegelen op een rol papier?! Ze lachen zoals wij van jongs af aan lachen om alles wat we raar vinden. Moet je nou toch zien!

Later leren ze lezen. Ze ontdekken dat ze een heilige tekst in handen hadden. Ze worden monnik en beseffen gaandeweg de diepe wijsheid van deze tekst. Uiteindelijk groeien ze uit tot de twee meest gerespecteerde wijzen in het land, twee heiligen – Han en San.

Zo herinner ik me het verhaal bij deze prent, die ik achteloos kocht om een zo licht mogelijk soeveniertje mee te kunnen nemen. Netjes opgevouwen in mijn rugzak. Ik hechtte er geen bijzondere waarde aan, ook niet toen ik de prent later thuis ophing aan de muur.

Maar net als bij Han en San veranderde voor mij in de loop van de jaren de betekenis van de prent. Steeds meer werd het een spiegel. Steeds sterker werd de boodschap, die ik maar altegoed herken: eerst om iets grinneken, een oordeel hebben over alles en iedereen, en dan later het ongemak bij de ontdekking dat het grinneken vooral een teken van eigen onwetendheid was. Plompe domheid. Dwaas grijnzen.

Nu behoort de prent tot het dierbaarste dat ik heb. Ik zou hem niet willen missen. Mocht, onverhoopt, mijn inboedel verloren gaan, dan kan ik bijna alles missen – maar liever niet deze prent. Die zou ik proberen te redden. Vanwege de mildheid die er óók in te ontdekken is, de troost dat zelfs de grootste plompheid kan verkeren in wijsheid en heiligheid.

© Tom Maas 5/2008

Deel dit:

Leave a Reply